Bir müsamirə xatiratından.
Boynu bükük, ey öksüz bənövşələr!
Ah nə çapuq saraldınız, soldunuz?
Nerdə o dünkü sevdalı nəşələr?
Nədən böylə həp pərişan oldunuz?
Şəfəqdən doğma ləbləri öpərkən,
Siz ki bəxtiyarca gülümsərdiniz.
Yoxsa o nurdan tökülmüş əllərdən
Ayrılınca çiçəkləndi dərdiniz?
Gözəl, hər halınız gözəl... Daima
Xəstə könlüm oxşar sizi, alqışlar.
Uf, nədənsə çox toxunur ruhuma
Vərəmli çöhrələr, məhzun baxışlar...
